Kanteling

 Vandaag gaat het gebeuren. De helft qua kilometers weliswaar gisteren gehad. Waarschijnlijk. Maar vandaag keer en kantel ik van West naar Oost. Voor wat betreft Europa dan. Er zal altijd een oostelijker Oost zijn, waardoor wat nu Oost is dan West zou zijn en wat nu West is Oost wordt, als je maar ver genoeg de aardbol omzwerft. Voor het moment mag ik dus wel stellen, dat ik vandaag mijn oude leefsfeer, waar ik menig decennia in vertoefd heb, ga verlaten. Van de Frans-Duits invloedssfeer  naar de restanten van het 'K und K'- imperium. Sisi met Poetin in mijn achtertuin.

 Het besef is onderweg afgehaakt. Of we vandaag weer bij elkaar komen zal moeten blijken. Eerst eens zien dat we heelhuids de berg weten te verlaten waar het hotel ligt. Bij gebrek aan ruimte, denk ik, hebben ze geen moeite voor haarspelden gedaan en de weg maar gewoon pontificaal tegen de berg aan geplempt. Dat was met omhoog gaan al slikken en dan zal omgekeerd zeker niet minder zijn. We gaan het doorstaan.

Passage

 Weer een grens overschreden. Oostenrijk vandaag. Net, maar toch. Het leek me al niet zo slim om een hotel in Salzburg te bespreken, maar omdat het er net buiten lag, leek het me -vreemd genoeg- net wel te doen. Uiteindelijk heeft een taxi me ter plekke gebracht. Een plek, die ik werkelijk never nooit op eigen houtje had gevonden. Tenminste niet vandaag.

 Prachtig uitzicht over de stad vanuit mijn kamer. Ben nooit eerder in Salzburg geweest en mijn aanwezigheid vandaag zal daar weinig verandering in brengen. Ik kijk er over uit. Een prachtige plek om ooit terug te komen, maar voor vandaag kijk in vanuit mijn bed naar de lichtjes.

Au revoir

 Allez au Allemange! Quitter la France. Na vandaag is Frankrijk weer gewoon vakantieland. Pastiche, stokbrood, slobberwijn en veel te veel keuze in kaas. Vanavond de Duitse keuken. Zuid Duits in het westelijke deel. Zou niet weten welk 'Land' het is, maar Duits.

 Honden al om zes uur gevoerd om ervoor te zorgen, dat het spul ook werkelijk (hopelijk) in de maag blijft zitten en ik het niet bij de eerste stop uit de auto moet vegen. Daarna mijn eigen inwendige opgang gebracht En zometeen net voor het vertrek ook iets voor de katten. Geen gedoe met kalmeringsmiddelen vandaag, heeft gisteren geen enkel effect gesorteerd. Gewoon het protest lijdzaam ondergaan. De ouwe bak maakt bovendien zoveel lawaai, dat de katten daar maar met moeite bovenuit komen.

 Time te move. Betalen. Kaart bestuderen. Alles terug op z'n plek duwen. Honden inladen en gaan!!

Dierenrijk

 De katten en de honden gedragen zich voorbeeldig. De katten hebben daarin weinig keuze, de honden des te meer. Het worden oude baasjes. Stukken rustiger dan ze ooit waren en die 'jump in the car' ging ooit ook soepeler. Maar ik ben erg blij, dat ik ze niet heb hoeven achter te laten, begraven en wel. Dat begraven doe ik liever daar, waar ik ben. Heb al doden genoeg verspreidt door half Europa.

Vertrokken

 Natuurlijk was het vanochtend later dan ik me had voorgenomen. Maar zonder douche en zonder in te gaan op de uitnodiging van René om een koffie te gaan drinken, bleef de vertraging beperkt tot driekwartier. Nog een keer ruim drie en een half uur lopen passen, meten en proppen. De auto werd er helaas niet groter door, dus er moesten nog weer dingen achterblijven. Niks geen halszaak maar soms wel zonde.

 Vergeten zijn er natuurlijk ook wat kleine dingen al is dat eigenlijk onmogelijk, omdat er simpelweg geen plaats meer was. Een speld had nog wel gekund, maar een breinaald zou al dubieus zijn geweest.

 Volgeladen koersgezet naar het oosten. Miezerig weer, maar wie heeft daar iets in te brengen? Onderweg de daklading beter vastgezet en de ruimte voor de honden anders ingedeeld. Het is duidelijk geen routine klus. Net als het rijden op de buitenspiegels.

 Langzaam schuift het op door steeds weer iets onbekender terrein. Voor het echt andere werk zal ik Becanson en in feite Muhlhouse moeten passeren. Zelfs het Zwarte Woud is beladen met herinneringen. Morgenavond is het terrein echt nieuw, maagdelijk, geen belastende herinneringen.

Bijna ....

 In principe is alles nu gepakt. Zeg 99,87%. Inmiddels werkt de Pc druk aan een kopie van de relevante bestanden. Zou je het analoog moeten vervoeren, zou het een vrachtwagen op zich zijn, volgens mij. Nu is het een externe schijf ter grootte van een kleine portemonnaie. Was de rest ook maar digitaal geweest ...

 Tijd om de stofzuiger ter hand te nemen en door het huis te wervelen. Het poetsen zal geen schoonheidsprijs verdienen. Het zij zo.

 Morgen vroeger dag dan me lief is. Schijnbaar kan ook op dit ogenblik weinig lopen op een manier, die mij beter zou uitkomen. Auto laden. Laatste handelingen .... en de oprit af naar een nieuw bestaan.

Help!

 Dat mensen niet begrijpen, dat ik nu niet de tijd om uitgebreid te dineren, noch voor nop naar een kleermaker te rijden of twee uur van mijn werk te worden gehouden om afscheid te nemen .... Het grootste deel van dag verkloot aan dingen en bezigheden op het verkeerde moment. Negen uur en nu moet nog gedaan worden waar ik eigenlijk vanmiddag om twee uur mee bezig had willen zijn. Uitschakelen zou je de mensheid bij tijd en wijle moeten kunnen. Grrrrr.

 In plaats van te genieten van mijn rust, moet ik eerst eens zien te kalmeren. Adem in, adem uit. Pas op de plaats. Stressneigingen aan de kant schuiven. Focus op dat wat moet. Prioriteren. Volgorde bepalen en dan domweg doen wat nog gedaan moet worden. Geloof niet dat nog iemand gaat binnenvallen om mijn bezigheden te verstoren. Allemaal lief, aardig en met de beste bedoelingen, maar onhandig en verkeerd getimed.