Doorzicht

Glazen uit je eerste huwelijk wegkeilen is misschien een beter idee, dan ze voor de derde keer inbrengen ... Lelijke dingen, trouwens. Mag concluderen, dat mijn smaak er sindsdien op vooruit is gegaan. Of meer een kwestie van meegegroeit met de mogelijkheden. Ook dat klopt niet helemaal.

 Die eerste glazen, een set van limonade-, wijn- en borrelglazen, waren best speciaal qua vorm en daar school ook direct het probleem in ... een jaar later waren ze niet meer te krijgen en de set niet meer compleet na de eerste scherven. Hoefde eigenlijk ook niet meer, want het huwelijk lag al een paar maanden eerder op z'n gat, maar ik herinner me dat ik toen wel gezocht heb. Waarschijnlijk vanuit een soort compensatiedrang. Dat alles is inmiddels zolang geleden, daar kan ik mezelf zelfs vanalles over wijsmaken laat staan anderen. Ik zal het onderwerpen op het lijstje "Sterke verhalen" zetten voor in de bejaardentehuis.

 Mijn voorkeur gaat nou uit naar simpele en mooi gevormde glazen, die bovenal in een soort van standaard geproduceerd worden en dus altijd weer aan te vullen zijn. Kan jaren duren, maar soms heb je van die weken, waarin je het glaswerk harder verslijt dan je autobanden.

Frappant

 Niks in de krant
 Geen aanslag op het verstand
 Dozen ter hand
 Rommel aan de kant.

 Ruimen, dit pand
 Tijd voor een ander land
 Het verleden in brand
 De tekenen van de wand

 Iets in die trant.

Werkwil

 Zonnetje weer ter plekke voor zolang het duurt. Men blijft sneeuw (en regen) melden. Gisteren begin van de avond de boel de boel gelaten en mezelf uitgelaten. Zware middag met een hoop uren bezig zijn en een zeer mager resultaat in dozen. Notabene dozen die al zo goed als vol stonden te wachten. Kortom veel selectiewerk. Een hoop gewik en geweeg. En meer dozen gevuld voor het vuilnis dan om mee te nemen.

 Me echter niet laten ontmoedigen. Als ik maar bezig ben, kan ik een hoop hebben. Met zo'n vooruitzicht aan de slag te gaan, zoals straks, is van een andere orde. De tweede kamer is nu definitief gestript, nog iets met de grote stukken, de letterlijke bezem er doorheen en dan kan d'r een streep door. Volgende plek kiezen, maar eerst dumpen en ruimte maken.

Grenzig

 Vroeg in de benen. Voor mijn doen dan tenminste. Kan niet anders dan een goed teken voor deze dag zijn. Gisteren al wat scheuren in de verdedigingswerken geramd en vandaag doorduwen. Vasthoudender doorzetten dan de gemiddelde pitbull. Het is geen lolletje en ik zie de lol er voorlopig ook niet van komen. Accepteren, dan maar. Weer zo'n ongewenste grootheid uit het recente verleden. Ervaringen tekenen je. Zonder ervaring zo'n je niets zijn, maar toch ook meer dan ik nu ben. Ervaringen begrenzen, bakenen af. Ieder besef van 'kunnen' is gebaseerd op kennis van je grenzen, dus kennis van het 'niet (meer) kunnen'. Zolang die grenzen er niet zijn, kun je alles, heb je in elk het geval het idee of gevoel, dat het zo is.

 Nu zie ik mezelf niet als iemand, die in zijn leven de grenzen heeft opgezocht. Ik heb zo goed mogelijk gebruik gemaakt of proberen te maken van de geboden mogelijkheden. Daarbij heb ik misschien ook wel terloops grenzen geraakt, maar toch zelden, eigenlijk nooit op een manier, zoals dat in mijn ogen bij een grens zou moeten werken. Niet zoals ik ooit te voet van het toenmalige Joegoeslavië over een met hout belegde brug overgestoken ben naar Hongarije. Slagbomen. Prikkeldraad. Machinegeweren. Het ijzeren gordijn was op die plek en dat moment alles behalve fictie. Nee, zo ben ik grenzen in mijn leven nauwelijks tegengekomen.

 Ook nu niet trouwens. Ik zie de buien meestal op tijd hangen en laat dan de boel mooi de boel. Grenzen komen me tegenwoordig al van verre tegemoet. Niks uitdagends of opwindens, meer iets van "Hè, hè, niet alweer!". Nog ff en ik kan beter blijven liggen voor het geval ik val .....

Ouderwets

 Aanloop. Stormloop. Terugloop. Afloop. De vesting is nog niet gevallen, maar ik loop me een ongeluk. Stormram. Aanvalstoren. Slingers. Ladders. Oversized kattepulten. Pek. Gloeiende olie. Gepokt en gemazzeld. Maar de vijand kent me en ik de vijand. Dit zijn leuke vingeroefeningen, brood & spelen voor het volk, maar hier gaat geen deur van open of een een muur van omver. Hier zijn slinksere methodes gevraagd. Verleiden. Misleiden. Omleiden. Afleiden. Inleiden. Vooral heel erg lang inleiden. Zolang tot die poort als vanzelf opengaat van zoiets als verveling of uitputting.

Staken

 Trieste dag en het weer is niet te beroerd om een duit in het zakje te doen. Geen behoefte aan extra neerslachtigheid, maar ook geen zin om de gordijnen dicht te trekken, zo ik die al had gehad. Waar is die peperinjectie voor in mijn reet? Het beweegt weer voor geen meter. Hollen en die momenten waarop je de zin van het hollen compleet ontgaat. Waren het maar momenten, dan zou het niet iedere keer weer een eeuwigheid lijken, voordat de stilgevallen machinerie z'n beweging heeft hervonden.

 Ik ga er ook ff niks aan doen. Hèt, of wat het ook is, zoekt het maar ff uit. En dat vooral zelf. Terugmelden graag als de boel weer functionerings"fähig" is. Ik kwak er een bak warm water met een smaakje tegenaan. Heb een muziekje opgezet. Is er nog iets wat ik aan de omstandigheden kan veranderen? Kaarsen? Is het niet echt, toch? Qua opkrikken van de stemming, soit, maar om de procedure van het inpakken weer op te pakken, lijkt het me onzin. Kan ik beter de dag de nacht inschuiven en hopen dat dan wel wil, wat bij daglicht blijkbaar niet functioneert.

 Zou het? Zo wanhopig ben ik nou ook weer niet. Ik erger me vooral aan mezelf en dat is een irritante ergernis. Het irritatiepunt kan beter buiten je liggen. Die ander bij z'n oren pakken werkt misschien niet beter, maar geeft wel meer voldoening, dan hetzelfde bij je eigen oren. Laat maar hangen of in mijn eigen vet gaar koken, ergens gaat het wel weer in beweging komen.

Schoeisel

 Slechte dag, slechte nacht, slechte ochtend. Valt er nog iets positiefs uit de destileren? Het is maar hoe je het wilt bekijken en/of benoemen. Het is knap om te zien, hoe klem je jezelf kunt zetten. Tijd om de stoute schoenen op te duikelen.