De kop is er weer vanaf. Misschien vreemd, maar het is iedere mnd weer spannend, als de kantlijn is opgeschoond. Nog 17 (incl. deze) berichten en ik breek door de nooit voor mogelijk gehouden 5000-grens heen. Bericht 938 voor dit jaar. Een getal van niks. Twintig, als je de samenstellende cijfers bij elkaar optelt. Is al mooier en doet me denken aan de 200 pagina's van 25 berichten elk, waarop in Blogger het archief staat weergegeven.
Dan te bedenken, dat de eerste aanzet op dit terrein in feite gebaseerd was op het hergebruik van reeds geschreven stukjes. Ongeveer de helft van de 299, incl. twee nooit gepubliceerde bijdrages, bestond uit oud spul. Nu is dat iets van 3 procent en verwaterd verder. Die categorie heeft zijn tijd gehad. Dingen veranderen. Zwaartepunten verschuiven. Accenten verleg je.
Voorlopig heb ik er nog geen genoeg van en dat terwijl ik bij het opstarten van dit deel aan één hooguit twee jaar voortgang dacht. Neemt niet weg, dat ik nog steeds zoekende ben. Iets mist nog steeds. En in al die jaren, ondanks parallele pogingen en al het gegist onder de hersenpan is het me niet gelukt daar concreet vorm aan te geven. Het èchtere werk, wat dat ook moge weze, houdt meer afstand, zoekt vernieuwende vormen, voegt toe, zet aan, etc. Niet dit gevegeteer. Je kunt er een eind mee komen, dat is gebleken. Het is als met Prada. Leuke hond maar wel tweede keus.
zaterdag 2 september 2017
Underdog
Honden blijven me verbazen. Eén op één of zoals met Sammy en Katrien twee op één dat is allemaal redelijk duidelijk. Met andere honden nooit problemen gehad. Nu waren dat allemaal honden met Nederlandse eigenaren, dus meer of minder opgevoed maar vooral toch gesocialiseerd. Geen territoriumgedoe èn vooral geen groepsdynamiek want hooguit met z'n tweetje.
Dat werkt nu echt anders. Vier, vijf honden bij elkaar versterken alles van elkaar. Rent de een, holt de rest alvast maar, voordat ze weten, waar het om gaat. Hetzelfde met blaffen. Niet ff kijken en denken "Wat moet ik hier mee?". Nee, het blaffen zal wel een reden hebben, dus blaf ik mee. Zoiets.
Vanochtend begon het al met schaapshonden en/of zwerfhonden. Eén kudde zag ik, van de tweede groep honden zag ik nergens schapen. Dat zegt niet alles omdat de honden rustig een eind van de kudde kunnen zijn. De echte drijver is vaak maar een klein hondje en die blijft bij de herder. De rest zijn meer 'beveiligers' en zien dat redelijk ruim.
Mijn kliekje dook eerst richting de bosjes waar ik al andere honden had gezien. Op gepaste afstand houdt men halt, blaft nog wat en komt terug. Tegelijkertijd had ik een hond de heuvel af zien komen, duidelijk kijken waar dat geblaf vandaan kwam. Ook mijn uitlaatgroep kreeg 'm in de smiezen en trok een sprint in die richting. Ineens bleken het vier honden te zijn, die bovendien niet onder de indruk raakte van Prada & Co. Prompt peerde Flokkie 'm weer in een noodgang en kwam de rest rap terug naar mij toe. De andere honden liepe ondertussen alweer de heuvel op.
Vanavond was heftiger. Op de terugweg naar huis, al in de hoofdstraat van Coves, zat een kleine hond, zoals wel vaker, buiten z'n poort en keek wat het dorp in- en uitgaat. Soms en nu dus ook duikt de nwe vriend van Lady op dat beestje. Volkomen zinloos, maar het streelt schijnbaar z'n ego. Flokkie bemoeit zich d'r ook tegen aan. Weet niet of hij die anderhalve teckel of net de herderachtig moet aanpakken. De laatste heeft het toch al niet zo op Flokkie dus die bijt ook in die richting van zich af. Een hoop heisa, geen schade en bij hernieuwde controle over de heren, ze door laten lopen. Wat doet dat kleine ding nou? Ipv blij te zijn, dat hij verlost is van die toch gauw 3 tot 4 maal grotere honden, gaat hij er giftig blaffend en happend achteraan. Dan vraag je toch om problemen, niet dan? Gelukkig waren de anderen niet meer in het beestje geïnteresseerd.
Dat werkt nu echt anders. Vier, vijf honden bij elkaar versterken alles van elkaar. Rent de een, holt de rest alvast maar, voordat ze weten, waar het om gaat. Hetzelfde met blaffen. Niet ff kijken en denken "Wat moet ik hier mee?". Nee, het blaffen zal wel een reden hebben, dus blaf ik mee. Zoiets.
Vanochtend begon het al met schaapshonden en/of zwerfhonden. Eén kudde zag ik, van de tweede groep honden zag ik nergens schapen. Dat zegt niet alles omdat de honden rustig een eind van de kudde kunnen zijn. De echte drijver is vaak maar een klein hondje en die blijft bij de herder. De rest zijn meer 'beveiligers' en zien dat redelijk ruim.
Mijn kliekje dook eerst richting de bosjes waar ik al andere honden had gezien. Op gepaste afstand houdt men halt, blaft nog wat en komt terug. Tegelijkertijd had ik een hond de heuvel af zien komen, duidelijk kijken waar dat geblaf vandaan kwam. Ook mijn uitlaatgroep kreeg 'm in de smiezen en trok een sprint in die richting. Ineens bleken het vier honden te zijn, die bovendien niet onder de indruk raakte van Prada & Co. Prompt peerde Flokkie 'm weer in een noodgang en kwam de rest rap terug naar mij toe. De andere honden liepe ondertussen alweer de heuvel op.
Vanavond was heftiger. Op de terugweg naar huis, al in de hoofdstraat van Coves, zat een kleine hond, zoals wel vaker, buiten z'n poort en keek wat het dorp in- en uitgaat. Soms en nu dus ook duikt de nwe vriend van Lady op dat beestje. Volkomen zinloos, maar het streelt schijnbaar z'n ego. Flokkie bemoeit zich d'r ook tegen aan. Weet niet of hij die anderhalve teckel of net de herderachtig moet aanpakken. De laatste heeft het toch al niet zo op Flokkie dus die bijt ook in die richting van zich af. Een hoop heisa, geen schade en bij hernieuwde controle over de heren, ze door laten lopen. Wat doet dat kleine ding nou? Ipv blij te zijn, dat hij verlost is van die toch gauw 3 tot 4 maal grotere honden, gaat hij er giftig blaffend en happend achteraan. Dan vraag je toch om problemen, niet dan? Gelukkig waren de anderen niet meer in het beestje geïnteresseerd.
Overwerk
Ipv losse eindjes knopen je op nwe activiteiten storten. Dat is zoiets als het schulden hebben en geld lenen om ze te betalen. Klopt niet helemaal maar het foutgehalte komt aardig overeen. En als het dan nog gewoon een kwestie van ff doen zou zijn en dan verder met wat ligt te wachten, zou het misschien niet zo'n punt zijn. Maar van de drie nieuwe tijdbeslagen geldt dat alleen voor het aanleggen van de electra naar de vernieuwde schuur in 24. Daar verwacht ik geen beren op de weg. Bij mijn boek-idee en het vandaag begonnen voorbereidende werk om de toegangspoort een kleur te geven is het echter tweemaal dik raak.
Eigenlijk is dat laatste een los eindje, maar dan zo los, dat ik het nooit meeneem in de gedachtenrijtjes, als ik weer een keer iets van een overzicht probeer te krijgen. Maar goed de boel moet geschuurd worden. Hoef niet helemaal kaal, maar het ergste weer moet er vanaf. Schuurmachine gepakt en direct vlogen er stukjes in het rond, die ik niet kon plaatsen. Zo grof was ik nou ook weer aan het schuren. Bleek het schuurkussen, waar met een klitsysteem het schuurpapier op wordt vastgezet, zo gaar van het jarenlang liggen, dat het al draaiende uiteenviel. Ja ..... nu dus opzoek naar onderdelen. Altijd weer een uitdaging bij niet ter plekke gekocht materiaal. Festo, tegenwoordig Festool in dit geval.
Dat was de afsluiting van de middag cq het begin van de avond. Vanochtend al eenzelfde soort tegenslag gehad bij een eerste aarzelende poging tot het omzetten van Bloggerbestanden naar Wordfiles, om nog maar te zwijgen van het me eigen maken van Word's manier van tekstopmaak. De laatste keer dat ik daarmee bezig ben geweest, zat ik nog in WP. Daar kon ik zogezegd mee lezen en schrijven. En programeren als het maken van macro's zo mag heten. Dat gaat niet ff converteren worden ....
Eigenlijk is dat laatste een los eindje, maar dan zo los, dat ik het nooit meeneem in de gedachtenrijtjes, als ik weer een keer iets van een overzicht probeer te krijgen. Maar goed de boel moet geschuurd worden. Hoef niet helemaal kaal, maar het ergste weer moet er vanaf. Schuurmachine gepakt en direct vlogen er stukjes in het rond, die ik niet kon plaatsen. Zo grof was ik nou ook weer aan het schuren. Bleek het schuurkussen, waar met een klitsysteem het schuurpapier op wordt vastgezet, zo gaar van het jarenlang liggen, dat het al draaiende uiteenviel. Ja ..... nu dus opzoek naar onderdelen. Altijd weer een uitdaging bij niet ter plekke gekocht materiaal. Festo, tegenwoordig Festool in dit geval.
Dat was de afsluiting van de middag cq het begin van de avond. Vanochtend al eenzelfde soort tegenslag gehad bij een eerste aarzelende poging tot het omzetten van Bloggerbestanden naar Wordfiles, om nog maar te zwijgen van het me eigen maken van Word's manier van tekstopmaak. De laatste keer dat ik daarmee bezig ben geweest, zat ik nog in WP. Daar kon ik zogezegd mee lezen en schrijven. En programeren als het maken van macro's zo mag heten. Dat gaat niet ff converteren worden ....
vrijdag 1 september 2017
Boekdruk
Vandaag bedacht, dat ik mijn blog ga conserveren in non-digitale media. Ik zal geen oplage van 100K nastreven. Eentje of twee exemplaren voor het geval dàt, lijkt me meer dan genoeg. Ergens speelt dat idee vast al langer door mijn hoofd. Het is me tot gisteren alleen niet opgevallen. Daarbij heb ik zoiets al een keertje helemaal zelf gedaan. Ineens was er zoiets van "Heb ik niet ooit iets gezien van boeken maken en uitgeven in eigen beheer?". Waarbij dat uitgeven enkel waarde heeft in het kader van de herinnering.
Dan duikt je ff in de luxe van het tijdgewricht, tikt wat rake zoekwoorden in een zoekmachine en plop, daar heb je de eerste mogelijkheden. Of de eersten de besten zijn, daar heb ik me niet de tijd voor genomen. Ik heb mijn idee ff langs de mogelijkheden gelegd en het niet als onuitvoerbaar aan de kant hoeven schuiven.
Wat met foto's kan, kan natuurlijk ook met tekst. Maar 24 pagina's .... Ik had er een paar meer in mijn hoofd. Weer een los eindje erbij, alsof ik er niet al genoeg had.
Dan duikt je ff in de luxe van het tijdgewricht, tikt wat rake zoekwoorden in een zoekmachine en plop, daar heb je de eerste mogelijkheden. Of de eersten de besten zijn, daar heb ik me niet de tijd voor genomen. Ik heb mijn idee ff langs de mogelijkheden gelegd en het niet als onuitvoerbaar aan de kant hoeven schuiven.
Wat met foto's kan, kan natuurlijk ook met tekst. Maar 24 pagina's .... Ik had er een paar meer in mijn hoofd. Weer een los eindje erbij, alsof ik er niet al genoeg had.
Bestemming
Het heeft de nodige decennia gekost en daardoor weinig nut meer maar ik heb mijn bestemming eindelijk gevonden: zwembadschoonmaker. Heerlijk! Een beetje in de zon klooien met water. Een bezigheid waarbij het verstand vanzelf op nul gaat en de horizont versmelt met de bodem van het bad. Een bezigheid om je in te verliezen met als bijkomend voordeel, dat je er niet moe van wordt. Handeling wordt door traagheid gedicteerd. Het is bovendien een redelijk precies klusje, dus mijn maagd hoor je niet klagen.
Volgens mij moet het met een beetje oefening mogelijk zijn om tijdens de werkzaamheden weg te dromen zonder dat dit nadelige effecten op het resultaat heeft. Het tempo zal er niet van op vooruitgaan, maar langzaam en langzamer verschilt niet genoeg om op te vallen. Mensen die zo'n ding neerzetten of ingraven zullen niet op een euro kijken dus ook professioneel zou het levensvatbaar moeten zijn. Bovendien zul je ze eerder in de mediterrane landen vinden dan in Coves, met alle klimatologische voordelen vandien.
Dat zo'n ogenschijnljk kutklusje zo geheel de andere kant op kan vallen, mag een klein wonder heten. Ik zal de algen niet gaan kweken, maar mijn humeur zal bij het herverschijnen van de groene smurrie niet dezelfde bokkige trekjes vertonen als bij het onkruid in de tuin. Wat kleine aanpassingen aan het instumentarium en ik ga er fluitend een uur eerder voor mijn bed uit. Wie had dat verwacht??
Volgens mij moet het met een beetje oefening mogelijk zijn om tijdens de werkzaamheden weg te dromen zonder dat dit nadelige effecten op het resultaat heeft. Het tempo zal er niet van op vooruitgaan, maar langzaam en langzamer verschilt niet genoeg om op te vallen. Mensen die zo'n ding neerzetten of ingraven zullen niet op een euro kijken dus ook professioneel zou het levensvatbaar moeten zijn. Bovendien zul je ze eerder in de mediterrane landen vinden dan in Coves, met alle klimatologische voordelen vandien.
Dat zo'n ogenschijnljk kutklusje zo geheel de andere kant op kan vallen, mag een klein wonder heten. Ik zal de algen niet gaan kweken, maar mijn humeur zal bij het herverschijnen van de groene smurrie niet dezelfde bokkige trekjes vertonen als bij het onkruid in de tuin. Wat kleine aanpassingen aan het instumentarium en ik ga er fluitend een uur eerder voor mijn bed uit. Wie had dat verwacht??
Taken
Nog een koffie en dan de werkelijkheid niet verder ontkennen. De vergeten was van gisteren te drogen hangen, volgende machien opstarten, de afwas doen voordat het aanrecht geen plek meer heeft en dan de tuin. O ja, ook ff de laatste rommel uit het zwembad zuigen. Zien of dat deze mnd nog gebruikt gaat worden. Zoniet, dan heb je dus 12 mndn iets staan waar je 3 hooguit 4 mndn gebruikt van maakt. Niet mauwen, je mag er dan niet bij stil staan, maar in feite is dat vooraf bekend.
Mag me langzaamaan bedenken wat de beste manier is om de winter door te komen, dan vrees ik dan de boel enigszins vevormd raakt door het uitzetten van de in ijs veranderende watermassa. In feite gaat het maar om 2 mndn. Januari en februari. Neem er voor de zekerheid de laatste 2 wkn van december en de eerst 2 van maart bij en je komt op maxiaal 3 mndn. Een soort dakconstructie voor de afloop van het (smelt)water en dan een zeil erover heen. In maart wil het geregeld al een eind in de twintig geraken. Boven nul wel te verstaan. Dus in theorie begint dan het baddereseizoen alweer, wat het seizoen zou oprekken tot 6 (!) mndn. In theorie! Volgend jaar weten we meer.
O ja, de was. Was het alweer bijna vergeten.
Mag me langzaamaan bedenken wat de beste manier is om de winter door te komen, dan vrees ik dan de boel enigszins vevormd raakt door het uitzetten van de in ijs veranderende watermassa. In feite gaat het maar om 2 mndn. Januari en februari. Neem er voor de zekerheid de laatste 2 wkn van december en de eerst 2 van maart bij en je komt op maxiaal 3 mndn. Een soort dakconstructie voor de afloop van het (smelt)water en dan een zeil erover heen. In maart wil het geregeld al een eind in de twintig geraken. Boven nul wel te verstaan. Dus in theorie begint dan het baddereseizoen alweer, wat het seizoen zou oprekken tot 6 (!) mndn. In theorie! Volgend jaar weten we meer.
O ja, de was. Was het alweer bijna vergeten.
Aanloopje
Opruimen die hap. Krimpen die kantlijn. Nwe mnd, weinig kans op ander gezeur. De nacht stabiliseert verder voor zolang het duurt. De ochtenden worden met de dag frisser. En alles wat zou moeten loopt weer voor de bekende ontbrekende meter. Het heeft weer een paar dagen geduurd maar we zijn er weer. Was, afwas, koken en een bundel losse eindjes. Maar eerst koffie.
Beetje aan de late kant vandaag. Uitgebreid gelopen. Het rare was, dat ik hele enden met vier honden aan mijn kont liep, die ik niks heb geleerd en het exemplaar, dat ik de beginselen van luisteren probeer bij te brengen, was in geen velden of wegen te bekennen en wenste ook meerdere keren uitgenodigd te worden alvorens te verschijnen. In volle vaart en met overdonderend enthousiasme, maar toch. Laat ik het op haar jeugdigheid houden en aan de dagen denken, dat ik op LpM met angst en beven zat te wachten op de terugkeer van Sammy en Katrien. Meestal slechts uren, soms dagen.
Er loopt alweer iets kleins rond in de beschutting van de maisvelden, dat ergens aan de deur is gezet. Oppassen, dat ik er vooral geen aandacht aan besteed en indien nodig zelfs wegjaag. Vier is me voorlopig voldoende. Geen van alle echt hond maar bij elkaar voldoende drukte. Om er over een jaar of twee twintig of dertig te verzorgen te hebben zou geen kunst zijn. Een kunst waar ik echter niet aan moet denken, al zal het moeite kosten niet in die richting op te schuiven.
Beetje aan de late kant vandaag. Uitgebreid gelopen. Het rare was, dat ik hele enden met vier honden aan mijn kont liep, die ik niks heb geleerd en het exemplaar, dat ik de beginselen van luisteren probeer bij te brengen, was in geen velden of wegen te bekennen en wenste ook meerdere keren uitgenodigd te worden alvorens te verschijnen. In volle vaart en met overdonderend enthousiasme, maar toch. Laat ik het op haar jeugdigheid houden en aan de dagen denken, dat ik op LpM met angst en beven zat te wachten op de terugkeer van Sammy en Katrien. Meestal slechts uren, soms dagen.
Er loopt alweer iets kleins rond in de beschutting van de maisvelden, dat ergens aan de deur is gezet. Oppassen, dat ik er vooral geen aandacht aan besteed en indien nodig zelfs wegjaag. Vier is me voorlopig voldoende. Geen van alle echt hond maar bij elkaar voldoende drukte. Om er over een jaar of twee twintig of dertig te verzorgen te hebben zou geen kunst zijn. Een kunst waar ik echter niet aan moet denken, al zal het moeite kosten niet in die richting op te schuiven.
Abonneren op:
Posts (Atom)