Afwachten

 Gisteren de dag verkloot door het wachten op de priester en het gestresst in en uit lopen van Mariana. De beste man kunnen ontlopen door op bed te gaan liggen. Slaapkamer is verboden gebied voor zijn activiteiten. Mooi meegenomen was, dat het voor het eerst sinds mndn (jaren?) was, dat het uitstrekken op bed geen slaap tot gevolg heeft gehad. Me 'ouderwets' ontspannen. Tenminste dat geprobeerd. Die bezigheid kan een opfriscursus gebruiken. Het bleef allemaal erg oppervlakkig.

 Na passage van de kerkelijke club was het tijd voor de honden. Aansluitend eindelijk de parasol kunnen inklappen en in de schuur zetten. Qua timing ging dat de afgelopen wkn steeds mis. Was het goed weer, zat het fout bij mezelf. Was de energie er wel, regende het. Nu is het ding relatief droog onder dak gekomen en maar goed ook. Vandaag weer regen.

 Begin januari en geen vorst. Niet eens aan de grond. Momenteel staat hier zelfs de CV uit. Dat wordt slikken als koning Winter alsnog besluit toe te slaan.

Bewateren

 De orthodoxe zegeningen zijn maar beperkt houdbaar en moeten jaarlijks vernieuwd worden. Kan me dat uit een ver verleden herinneren, dat het ook door de roomse kerkdienaars werd gedaan. Die zegeningen waren echter gegarandeerd voor het leven, want waren eenmalig, bijv. na afronding van een nieuwbouw. Mariana is weer helmaal in de stress. Ze loopt in het dorp heen en weer om te zien waar de priester en zijn hulpjes inmiddels gearriveerd zijn.

 

 Het geld ligt naast de schaal (voor niks gaat de zon op) met water, wat eenmaal besprenkelt door de priester gebruikt wordt om dieren, tuin en weet ik niet wat zelf van een zegening te voorzien. Daar heeft de priester (gelukkig) geen tijd voor. Het dorp kost 'm toch al twee dagen, jaarlijks afwisselend zuid en noord.

Proberen?

 Dus nu maar een aangename nachtrust in mijn hoofd zetten en morgen als dag zien van allemaal kleine, 'leuke' klusjes? Het is wat volgens mij onder de noemer 'Jezelf voor de gek houden' valt. Als het werkt, werkt het, maar het is gegarandeerd zonder garantie.

 Afgelopen nacht wilde iets of iemand me de aanzet tot een verhaal aanreiken. Niks geen beelden. Er werd tegen me aan gepraat. Dat was niet verkeerd. Helaas bleven een aantal mogelijk lijnen achterwege. Precies waar mijn kracht het laat afweten. Zoveel aanzetten tegengekomen in mijn leven. Het heeft zelden of beter nooit iets serieus's opgeleverd.

 Met die nachtrust valt het trouwens al tijden aardig mee. Geen hallucinaties of kleurenspektakels meer (Ff afkloppen!!). Enkel nog die dromen waarin snoepjes, papiertjes of ander klein spul moet worden opgeraapt en elders neergelegd. Vermoeiende toestanden, die dagen kunnen kosten voordat ze geheel zijn verdwenen.

Richtinggevend?

 De alles beslissende maandag van het jaar? Dat zou me wat zijn. Zo ja, dan zou er weinig veranderen. Zo nee, dan kan het altijd nog meevallen. D'r is weer zoveel weerzin uit de weg te ruimen, dat het de vrg is of één dag voldoende is. Onwil vs. discipline. Het eeuwige heen en weer. De schommel van mijn bestaan.

 Onlangs op het internet iets tegengekomen dat aan Seneca werd toegeschreven en oa ging over gele auto's. Nu was Seneca een Romeinse denker van de nodige eeuwen geleden, dus die zal weinig gele auto's gezien hebben. Maar de kern was, dat als je veel aan gele auto's dacht, zag je ze ook (makkelijker). Hetzelfde voor mogelijkheden of ergernissen. Als je de hele dag ergens mee bezig bent, valt het je eerder op dan als je je aandacht aan andere zaken besteed.

 Dus het is de bedoeling om mijn aandacht op mogelijkheden, toekomst en bijv. lol te richten en dan loop je er makkelijker tegenaan dan als je je aandacht richt op wat allemaal niet loopt zoals je het zou willen. Werkelijk??

Décapité

 De eerste dag zit er alweer bijna op. Niks bijzonders, niks nieuws. Gewoon een enigszins slepende zondag. Een beetje vanalles gedaan en meer nog van niets. Moet hard nadenken als ik het op een rijtje wil zetten. Gekookt. En dat was het eigenlijk wel. Laat op ook. De dames met een 'Op hoop van zegen' de vrijheid gegund.

 

 Met de heren aangelijnd de ochtendronde gemaakt. Was benieuwd hoe ze op de loslopende dames zouden reageren, maar die waren in geen velden of wegen te bekennen. Er staat nog steeds mais op een aantal velden. Deels met kolven, deels handmatig van de mais ontdaan. Kortom een 'bos' van 2 m hoge, zicht belemmerende staken. Waar ik het van het zicht moet hebben, werkt dat bij de honden anders. Die kunnen tekeer gaan (èn er vandoor willen) zonder dat ook maar iets van een aanleiding is te zien.

 De koffie viel vanochtend weer in de smaak, al had de tweede kop niet gehoeven. Kan gebeuren. Voor de vochthuishouding kon het geen kwaad. Als die, en mn de aanvulling ervan afhangt van zin in het soort vocht hebben, dan droog ik langzaam uit, heb ik af en toe het idee. Het is nog steeds zoeken naar iets dat niet tegenstaat. Wijn is het nog steeds niet, bier niet, fris niet, thee cq warm water met een smaakje trekt niet, water sec al helemaal niet. Ga zo maar door. Ook vandaag is het weer vnl bij koffie met een sloot warme mel gebleven. Ook hier niks nieuws onder de zon.

Doorbijten!

 Zò, dat ruimt op. Een mager jaar waar weinig woorden aan vuil te maken waren. Buiten is het inmiddels voorjaar ipv winter. Gaan we O&N 23/24 meemaken en zo ja in welke toestand qua huis, tuin en lijf. De 'Te doen'-lijst is langer dan het jaar er uren beschikbaar voor heeft. Voornemens laten we maar van het moment afhangen. Ze zijn er in soorten en maten. Ook knopen moeten gehakt en het zou beter zijn dat niet van een moment te laten afhangen. In deze bestaan geen goede momenten. Het moeten moet maar ff. Wil het jaar niet direct op achterstand gezet worden, moet werk gemaakt worden waar tot op heden slechts tegen aan gehikt is. Het zal deels slikken zijn en deels een bijvoorbaar verloren zaak. Als het maar eindelijk achter de rug is en onbelast vooruit gekeken kan worden. Het zou 2023 tot een succesverhaal kunnen maken.

Culinair