Aanloop

 We krabbelen weer op. Langzaam. Het lijf voelt aan alsof het als boksbal dienst heeft gedaan. Het hoofd wil nog voor geen meter. En vijf minuten uit bed heb ik het idee dat ik een nacht ben doorgezakt. Hoelang gaat het duren voordat duidelijkheid is omtrent de oorzaak? In principe ben ik best een geduldig mens. Met al die weinig prettige bijkomstigheden raakt het geduld snel op. Artsen zijn geen helderzienden, dat snap ik ook wel, maar toch. Alleen praktisch al. Dit soort grapjes kosten iedere keer weer 3-4 dagen voordat je enigszins op oud niveau bent teruggekeerd. De overgangsfase niet meegerekend. Je staat niet op een ochtend op en gaat verder waar je 3-4 dagen geleden bent gebleven. Daar gaat enige heroriëntatie aan vooraf en vertrouwen terug winnen mbt je kunnen.

Wederom

 Geslagen 24 uur van de wereld en nu beroerder dan een dweil. Behalve dat dit niet normaal is, wordt het na al die pillen en poeiers irritant dat het niks oplevert, men, volgens mij, maar wat doet en geen idee heeft wat het zou moeten zijn. Je zou denken, dat de symptomen specifiek genoeg zijn om niet alle kanten op te kunnen. En als 'leuke' bijkomstigheid betekent koorts vandaag de dag, dat je nergens naar binnen mag. Ook niet in een ziekenhuis ....

Leesuren

 Me gisteren de luxe veroorloofd om de hele avond in De laatste Tafel te lezen. Het is geen boek om in kleine stukjes door te komen. Te chaotisch, veel herhalingen. Er gaat wat door een hoofd als een ingreep vrijwel zeker dodelijke is of invalide maakt t/m coma toe. Bij de voorstelling van zaken kan ik me een hoop voorstellen. Ben tot de dag van de operatie gekomen. Nu zijn het nog 60 pagina's en dan zien of al die drukte voor niks is geweest of in het verwachte niks eindigt. Het moet al bijna goed gaan. Na de dood valt er weinig te recapituleren tenzij je ineens van vertellersperpectief wisselt. Wat dat betreft was het snel duidelijk dat de vrezen van de hoofdpersoon zeer ws niet bewaarheid zouden worden. Hoewel .... toch maar ff afwachten. Er zijn al een paar onverwachtse draaien geweest. Wie weet met welke uitsmijter Kayzer gaat komen.

Insluiper

 Weer zo'n dag waarin (waarop?) niks bijzonders is gebeurd, ik niks speciaals heb gedaan, niet eens zoveel heb gedaan. En toch, toch is er vagelijk iets van tevredenheid voelbaar. Vreemd. Het 9 tot 5 principe waarna je thuisgekomen je afvraagt, wat je in de voorafgaande uren eigenlijk hebt gedaan. Wachten tot je naar huis kon. Maar zelfs dat hoefde ik niet, want daar ben ik niet weg geweest. Thuiswerker èn eigen baas èn opdrachtgever èn helaas ook betalende instantie. Niemand die aan mijn kop zeurt, geen onwillige collega's, geen gelul over kinderen of kleinkinderen. Dat is al jaren zo, dus om daar die tevredenheid vandaan te halen, lijkt me de verkeerde weg.

 En toch, toch is zo'n vaag vermoeden aanwezig en dat langer dan vandaag en gisteren. Het lijkt me eerlijk gezegd misplaatst. Ik kan niet zeggen dat ik 'er ben'. D'r is nog wel een weg te gaan. Geen wereldreis meer, maar ook geen dagtochtje. Verschuift de aandacht van doel naar de af te leggen weg? Niet mijn normale aanpak. Eens iets anders doen? Verandering van spijs en zo? Eerst zien of het een blijvertje is en werkelijk geweten kan worden aan een verschuiving van de focus. Openstaan voor verandering. Het moet niet te gek worden.

Geheugenspel

 Handig, dat je al die minder aantrekkelijke bijkomstigheden van een als aangenaam ervaren bezigheid domweg vergeet. Behalve spitten en onkruid verwijderen is er ook nog zoiets als schoonmaken, nadat je geoogst hebt. Verzamelen in een een half uur wat geoogst kan worden en vervolgens ben je 1,5 uur bezig met schoonmaken. Staand aan het aanrecht, niet de meest prettige houding. 

 Iets wat afhankelijk van de groente trouwens behoorlijk kan verschillen, maar peultjes en wortels scoren hoog op de irritatielijst van het schoonmaken. Daarvoor gaat de verdere verwerking vrij vlotjes. Wat bijv. bij tomaten net omgekeerd is, als je ze niet rauw in een salade verwerkt maar sap en puree van wilt maken. En dat zie ik er dit jaar wel van komen.

 Zo'n tuin houdt je behoorlijk bezig. Een beetje haat-liefde maar vooral toch het laatste. Ongeveer zoals bij een gemiddelde relatie. Af en toe eens stevig vloeken en je dan weer helemaal in verliezen.

Eigenheid

 Nooit de behoefte gevoeld om deel uit te maken van een groep. Nooit de behoefte gevoeld om meer te willen zijn dan een ander. Nooit het idee gehad, dat ik anderen langs mijn maatstaf moest leggen muv die ene waarmee ik meer of minder tijdelijk het leven deel(de). En ja, in dat laatste geval kan ik soms erg vervelend worden. Ik streef in alles naar goed, beter, best. Ik doe dingen niet op een manier omdat ik ze altijd zo gedaan heb. Ik denk na. Bij alles. Is dit de beste manier? Kan het misschien beter? Etc. Schijnt voor veel mensen te vermoeiend te zijn. Leidt er met regelmaat toe, dat ik het beter meen te weten dan die ander, de vrouw in mijn leven.

 Ik heb altijd kritiek. Dat is de door de jaren heen meest gehoorde opmerking van hen die hun leven met mij willen delen. En dat klopt. Wat goed gaat is niet interessant om over bezig te zijn. Kritiek toont mijn betrokkenheid. Kritiek is, zoals al eerder eens geschreven, in feite het mooiste compliment dat je kunt krijgen. Niet dat laffe en kleffe gedoe à la "Wat goed van jou." of "Knap", etc. als je er in feite niks van meent. Heel soms kan er een "Zo heb ik het nog nooit bekeken" vanaf. Ik heb tenslotte de wijsheid niet in pacht. Maar in 99,87% van de gevallen zie ik alleen onpraktisch, inefficiënt en onnadenkend handelen.

 Maar dit gaat over doen, niet over denken. Denken mag iedereen alles, liefst iets anders dan wat ik denk zelfs. Dan heb je iets om over te praten. Maar daar wordt dan weer vaak de boot afgehouden. Een mening is iets wat je koestert ipv vergelijkt en weegt om te zien of ie tekort schiet dan wel te licht is. Vrouwen onderling hebben slechts zelden discussie ze vallen elkaar bij en bij verschillen wordt zolang gedraaid totdat het lijkt alsof men elkaar aanvult. D'r is altijd begrip, bevestiging ... van dat empatisch braaksel.

 Een hoop van dat laatste mechanisme zie je terug in wat op het ogenblik in de wereld gebeurd in die hardst schreeuwende groepjes met te lange tenen, elkaar aangepraatte gekwestheid, vermeende morele verhevenheid, en meer van die misplaatste onzin. Kritiek mag niet. Het enige wat geaccepteerd wordt is meelopen en de mens eigen gaat dat een hoop lieden goed af. Schapen, kudde, etc. En het ene schaap overblaat het andere. "Kijk mij eens 'goed' zijn."

Bezem

 Eén van de mooiste momenten van de mnd. In één beweging de kantlijn van het blog schoonvegen. In feite ook ontmoedigend maar dat telt toch minder, kan niet tegen het schoonvegen op. En met het leeg vegen van de kantlijn begint het verhaal weer van voren af aan. De eerste bijdrage van de hoeveel die er gaan volgen? Wat gaat de mnd brengen? Wat gaat er allemaal door mijn hoofd gaan? Wat gaat er in de wereld gebeuren? Wat gaat de tuin doen? Wat ga ik doen? Hoe verschuiven de prioriteiten? Welke pionnen worden waar naar toe gezet? Wordt het kabbelen of wachten er stroomversnellingen? Waar sta ik nu en waar sta ik op de 31ste?