Herschikken

 Feestelijkheden voorbij. Het normale bestaan wil opgepakt worden. Eerst maar eens het weekdagmechanisme synchroniseren. Dat het vandaag woensdag is, was ik ff kwijt. Had me ook geen andere dag bedacht, maar woensdag is voor het vuilophalen. Afwisselend recycle-spul en stortafval. Mn voor dat laatste is het beter het 14-daags ophaalmoment niet te missen. Zeker 's zomers als je geen leven wilt laten ontstaan in de vuilnisbak.

 Ik zag de oranje wagen aankomen rijden toen ik met twee van de drie gezusters net aan de heuvelbeklimming begon. Ai, shit, maar geen zin om te terug te lopen. Nog ff bedacht om Mariana uit haar slaap te bellen, maar het idee om een mobiele telefoon te gebruiken om het vuilnis buiten gezet te krijgen, deed me bijna omkiepen van het lachen. Over veertien dagen weer, dan heb ik ze vast weer alle zeven op een rijtje. De weekdagen dan, hè!

 Woensdag dus en itt wat ik me bedacht had stonden bij terugkomst hier en daar de gele vuilnisbakken buiten. Dat is de recycle-versie. Had ik wel aan het vuilnis gedacht, zou ik dus de verkeerde bak buiten hebben gezet. Ik denk, dat ik me in alle rust tegen de dagelijkse beslommeringen aan ga bemoeien. Niks niet overhaasten. Nog een heel jaar te gaan.

Stapelen

 Planning. Tactiek. Doelstelling(en). Mogelijkheden. 100K pageviews en 10K berichten in 2020 ... Stel, wat zou dat betekenen? Het is misschien een rare manier van denken, maar het is mij niet vreemd. Met een continuering van het Italiaanse interesse gaan de pageviews op de sloffen lukken. Houdt Italië het voorgezien dan zal ik naar zoiets als erotische vertellingen moeten switchen om het aantal pageviews op peil te houden.

 Maar met de berichten? Een beetje dubieus. Het is geen veelschrijfwedstrijd en d'r minimaal nog 100 bijdrages extra aan toevoegen, dat begint iets weg te krijgen van werken. Denk niet dat dat werkt. En waarom blijft dat idee van 'meer' iedere keer weer opspelen? Rare afwijking is dat toch. Straks moet ik toch nog aan de slag met therapeutische vermindering van het aantal blogbijdrages per dag. Dan ben je aardig los van de werkelijkheid. Misschien is dat wel de verborgen agenda ... Mijn leven bij elkaar schrijven. Zolang ik eerst leef en dan schrijf is er volgens mij niet zo heel veel aan de hand.

 Omgekeerd is natuurlijk vele malen leuker. De pen is vrijer dan het bestaan. Ik zou nou door Toulouse kunnen dwalen, besluiten niet terug te keren uit Praag, me Parijs tot in mijn haarvaten eigen maken, dromen in Rome, opzoek gaan naar dwarsverbindingen tussen parallelle werelden in Korcula, afdalen naar verleden tijden in Ferentillo en nog veel meer.

 Schrijven is een wonderlijk fenomeen. Eigenlijk wist ik dat wel, maar ik begin het meer en meer aan het toetsenbord te ervaren.

Vermoeiend

 Moe, moe, moe en nog meer moe en steeds weer, alweer weken. Vrees dat dat door de aankomende jaren heen er niet beter op zal worden. Als ik mijn moeder als voorbeeld neem, dan beweeg ik me over een x-aantal jaren van dutje naar dutje. Dutje aan de ontbijttafel, dutje na het aankleden, dutje voor de lunch, dutje na de lunch, siësta, namiddagdutje, spijsverteringsdutje, pré-nacht dutje en zo dut ze zich door de dag heen. Kan zoiets een familiekwestie zijn of is het een algemeen fenomeen? Ik zal eens contact opnemen met een duttoloog.

1/1

 Zoooo, het laatste glas champagne voor deze wisseling van de jaren. Ik hou niet van kliekjes en zeker niet als er bubbeltjes in verpieteren. Het laatste feestelijke tintje. Straks een avondmaaltijd die min of meer een afspiegeling van gisteren zal zijn en dan is het morgen weer afwassen, opruimen, in het gareel van de dagelijkse rompslomp springen.

 Behalve het avocadovoorgerecht met oude Goudse kaas en een puree van in de bouillon gegaarde uien, knoflook en wortels is alles nog mogelijk. Aan de soep van een kip, die we uit de bek van de vos hebben weten te houden, met huisgemaakte (maar niet door mij!) vermicelli valt niks te verbeteren. Het hoofdgerecht van knapperig gebakken soepkipvlees met champignons en uien en niet tot kroketten verwerkte broccoli krijgt met wat kleine aanpassingen een Aziatisch tintje. De Roemeens-Franse kazencombinatie kan er zonder problemen nog een keertje doorheen en datzelfde geldt voor de chocola uit Praag met de Irish coffee. Het huisgemaakte (wel door mij!) ijs slaan we, schat ik zo in, over. Moet ik wel op tijd weten anders is het knabbelen geblazen aan diepgevroren roomijsmassa's.

 Koken ... het zou leuk zijn, als ik daar dit jaar iets meer van weet te bakken. Klussen, koken, websites, blogverwerking, Frans onroerend goed, pensioenen. Gaat het allemaal afgehandeld worden in dit nog vrijwel maagdelijke jaar?

 Update: Peren en Peugeot niet vergeten.

Voorbereiding

 Ineens is de kantlijn akelig gekrompen. Een heel jaar aan de kant geveegd. De lat ligt op 1466 en ik ga het daar dit jaar niet over hebben. Het achtste jaar is begonnen op dit blog. De verwachtingen worden jaarlijks overtroffen. Zoiets als in je terugblik bij het 25 jarig bedrijfsjubileum zeggen, dat je ooit bent begonnen met het idee er twee jaar te werken maar nooit meer bent weggegaan. De drijfveer is het nog niet zat, dus we laten ons voortduwen in de vaart der volkeren. Op naar het stranden. Òf door verdampend animo òf door erger.

 Het jaar katerloos begonnen. Ik weet niet of daar beloftes uit geput kunnen worden. Het is wel vaker voorgekomen zonder dat me daar direct een bijzonder jaar bij te binnen schiet. Ook het weer is anders dan de drie voorafgaande nieuwjaars-versies. Geen sneeuw, geen vorst, wel zon. Er hangt zelfs iets van voorjaar in de lucht zo zacht is het. Kan natuurlijk nooit kloppen. De twee koudste mndn zijn net begonnen.

 Twee mndn om in warm te lopen voor de daarop volgende 9. Laat ik het jaar niet de kans geven om me voor voldongen feiten te stellen, maar me voorbereiden op de inmiddels bekende maar nog niet vertrouwde regelmaten. Binnenshuis zaaien is er één van. Als ze me op de markt weer iets aansmeren waar ik niet om gevraagd heb, zie ik dat pas als het te laat is om zelf actie te ondernemen. Het afdakje voor de tomaten is zo'n ander punt en zo kan ik wel doorgaan. En wat gedacht van het plannen van vakantietripjes?? De grote rondrit door Europa zit er dit jaar nog niet in, maar weg wil ik wel. Laat dat jaar maar komen.

Aanlopen

 Op 1 januari je ogen opslaan en het nwe jaar gaat je aan je strot. Da's ff schrikken. Zo had ik me dat niet bedacht. Alle oude zooi uit afgelopen jaren meldt zich present, alsof ze bang zijn, dat ik ze zou kunnen vergeten. Zou leuk zijn als dat zou kunnen, maar zo werkt het helaas niet. Alles moet afgehandeld of ik nou wil of niet. Ongewenste en misplaatste heisa.

 Prada naar buiten gelaten en weer in bed gekropen. De schutting is er niet voor niets! Dat begin moest ik overdoen, zo aan een jaar beginnen is erger, dan een week verklooien met een k*tmaandag. Twee uur later een herstart en na enig twijfelen met de honden de heuvels in. Ik had wel wat energie van de honden kunnen gebruiken. Het ging bergop als een oude man, die ik toch nog niet echt ben. Niet zo oud tenminste.

 Boven gekomen was het wachten op de honden, die ergens halverwege een spoor hadden opgepikt en dat interessanter vonden dan met mij naar boven te sukkelen. Heerlijk in mijn eentje. Stil. De intense stilte van een nieuwjaarsochtend. Enkel wat persoonsgebonden gesuis in de oren, verder niks. Niks natuurlijk. Niks mechanisch. Geluidloos. Na een paar minuten doorbroken door het gehijg van de arriverende honden. Verder met het beginnen van het jaar.

Proost!!

 Had één minuut na twaalven gemoeten, maar kan de hele mnd januari nog, is me ooit verzekerd. Dus voor mezelf en voor de trouwe lezers van mijn voortstruikelde gesukkel in dit leven een 2019 toegewenst, dat de voorafgaande jaren in de beste betekenis van het woord mag doen verbleken. Zin in!!