Struikelend

 Gelukkig, het gaat minder tekeer in mijn buik. Klust een stuk prettiger. Passen en meten gaat beter als je niet je billen bijeen hoeft te knijpen en om de haverklap naar de badkamer moet sprinten, inzoverre dat met samengeknepen billen mogelijk is. Dat was een snelle lunchverwerking. Een gewone, werkzame dag is me niet gegund.

 De hondenronde was vanochtend al geen vlekkenloos samenspel tussen lijf en gedachtenwereld. Meestal ben ik er wel bedacht op, maar het was ws te vroeg daarvoor. In een mum van tijd vlogen de verkeerde ideeën me als vanouds naar de strot. Paniekerig word ik daar niet meer van, maar het bedierf wel een behoorlijk deel van de wandeling. Voordat ik weer beneden was gearriveerd, was ik er al niet meer mee bezig.

 En dan nu weer deze verrassing precies op het moment van schakelen tussen het afhandelen van routines en het opstarten van een klus. Een hoek die ik niet zag komen. Maar ik heb met mezelf afgesproken, dat we ons niet laten ontmoedigen en daar ga ik me aanhouden. Die laatste extra plank gaat vandaag op z'n plek komen. Mag na een week of drie ook wel eens.

Pruimenwijn

 Verneukerartief drankje. Al eerder geconstateerd, dat het een hoop gerommel van binnen veroorzaakt. Een paar jaartjes opleggen heeft daar geen verzachtende werking op gehad. Integendeel, kan ik wel stellen. Sodeju.

Vergetelheid?

 Mind the 'Mindfulness'. Zo'n term waar je vijftien of iets meer jaren geleden tot vervelends toe mee werd geconfronteerd, kom ik alweer een tijdje nergens meer tegen. Terug in de niche waar ie nooit uit had moeten komen. Op zich nieteens zoveel mis mee, behalve de hype dan die er omheen werd gecreëerd. Krenten kauwen in een tempo van eentje per minuut. Het zou goed zijn om er de tijd voor te hebben, maar of je 'm ook moet nemen, betwijfel ik. Misschien zo af en toe, maar een handvol ineens naar binnen werken heeft ook wel wat.

Verwatting

 Zie hoe de discussie tegenwoordig gevoerd wordt: "Opinie op zondag: Voor ons kabinet is traditie veel ellende waard." Een artikel, of tenminste de kop ervan uit de VK. Iets over vuurwerk en hoeveel ogen het per jaar kost. Nee, gelezen heb ik het niet. Maar de tendens is duidelijk. Omdat een paar durfals, sloompies, pechvogels en gewoon een paar van familie Doorsnee met het vuurwerk niet de gewenste voorzichtigheid aan de dag leggen of toevallig het slachtoffer worden van het gebrek daaraan bij anderen, moeten miljoenen (!!) mede-landgenoten maar afzien van de lol, die ze er al jaren aan beleven of kunnen gaan beleven bij voldoende gebruik van hun hersenen.

 Is toch om te huilen. Niet dan? Ja, die ogen ook, maar waar gefeest wordt kunnen niet overal rubber tegels liggen. Waar wil de mensheid van het ogenblik naar toe? Scherpe messen verbieden? Weet je wel hoeveel mensen zich snijden op jaarbasis? Alleen nog maar onder begeleiding een drankje drinken? Je zou je zo kunnen verslikken en soms heeft dat dodelijke gevolgen. Het komt er echt nog een keer van, dat de mensheid met helm in bed stapt, omdat het plafond soms, en in aardbevingsgebieden wat makkelijker, naar beneden wil komen.

 Gelukkig draag ik mijn broeken tegenwoordig met riem, anders zou ie alweer afgezakt zijn.

Opwarmen

 Mooi op tijd. Het geklooi in digitale fantasie-werelden zal deze mnd geen uren gaan wegkapen, die beter aan het realiseren van concretere resultaten besteed kunnen worden. Geloof ook niet, dat ik me nog een keer tot een doorloop ga laten verleiden. Of heb ik dat al een keer gezegd? Dat hele ongezien blijven werkt alleen, als je enkel de meest directe weg tot het einddoel wilt vinden en aan het hele tussenliggende deel geen boodschap hebt. Èn-èn, zit er niet in. Je hebt natuurlijk altijd fanatiekelingen, maar zo gek heb je ze volgens mij niet. Steeds weer een missie opnieuw beginnen, als je door een onhandigheid, ff niet opletten of gewoon een random switch in het programma gespot wordt, dat zie ik niemand doen. Alleen met alles en iedereen -waar mogelijk- vermijden, zou het mogelijkerwijs kunnen lukken. Wil ik dat weten? Ik geloof van niet.

 D'r zit een 'cliffhanger' in, moet ik toegeven, maar ik ben Hollywood niet en op een gegeven moment is het uitmelken gewoon genoeg geweest. Zelfs nadat ik vandaag wederom door een deel van het spel ben gewandeld, waar ik in al die voorafgaande doorlopen nooit ben gekomen.

 Er borrelt vanalles op het vlak van willen doen en die zaken geef ik graag vrije baan. Zou niet de eerste keer zijn, dat er van al die mooie opborrelende intenties weinig terecht komt, maar hoe was het ook weer? Positief blijven, toch?

 Aan het eind van de mnd zou -met uitzondering van de vernieuwde schuur- alles gedaan en afgehandeld kunnen zijn. Hier dan, daar waar ik het ben die het doen moet en niet afhankelijk is van anderen of onwillige omstandigheden. Zou schrikken zijn. Eind augustus is ook goed. Lijkt me zelfs beter. Maar dan weer niet later, wat het ws wel gaat worden. Ach, een leven dat 'af' is, ligt in de kist. Niet dan?

Terugkoppeling

 In een pauze van het spelen op het meest irritante level van Dishonored_2 (Grand Palace) bedacht ik me, dat ik uren bezig ben geweest en géén seconde ook maar iets gedacht heb wat niet direct en uitsluitend op de voortgang van het spel betrekking had. Het is het effect wat ik decennia, het blijft raar klinken dat grossieren in jaren, geleden in amusumentshallen heb gezocht of, minder geldverslindend, achter een flipperkast. Alles uit kunnen schakelen. Rust, mn in het hoofd. Schijnbaar is het weer ff nodig.

 Nu heb je rust in meerdere soorten en maten. Het is bijvoorbeeld niet de rust, die je tijdens een lange wandeling kunt ervaren. Als je in een soort kadans weet te komen en je gedachten zelf hun weg zoeken met vaak wonderlijk resultaat. Nee, nu is het meer alles compleet afblokken en enkel de spel-gerelateerde hersenactiviteit doorgang verschaffen. Misschien dat daarom de tussenliggende nachten zo druk kunnen zijn als niks meer wordt tegengehouden. Ach, gelul. Zondag. Wassen!

Trappen

 Dat was weer een mnd. Ik had eigenlijk één bijdrage meer willen leveren, maar dat zat er uiteindelijk niet in. Niet dat dat ergens op slaat. Integendeel zelfs. Gewoon stomweg om de produktie van januari te overtroeven. Had blij moeten zijn, als het aantal bijdrages deze mnd ver achter was gebleven. Dan was ik met andere dingen bezig geweest. Met saaie maar produktieve regelmaat ipv met dode pups en het stemmingencarrousel in een voor mijn gevoel constant neerplenzende regen.

 Maar goed. Weer een mnd. Alle opties liggen weer open. De start is al geweest, nu enkel de voortgang nog. Tuin, was, afwas, verbouwen. Het heeft alles in zich om een hoop verschillende kanten op te gaan. Saaiste, saaier, saai, druk, boeiender, vermakkelijkst, als het niet bij enerverend blijft steken.