696

 Toch ook best wel een mooie. Het zevende jaar dat ie voorbij komt en ik merk het nu pas op. Je moet natuurlijk het moment treffen, maar schoonheid moet je ook willen zien.

Bijdraaien

 Een lekkere Jive op de vroege ochtend zit er nog niet in, maar ik kan me in alle houterigheid beter verplaatsen dan gisteren. Na de versoepeling van de overheidsbeperkingen zijn nu de mijne aan de beurt. Terug naar 'Af' ... ik ken het in vele varianten. De draad weer oppakken en zien door wie, wat, waar, hoe en wanneer het weer mis gaat.

 Het zou komisch kunnen zijn, als het niet zo ergerlijk veel tijd zou kosten. Dit duurt zeker nog 2 - 3 dagen en voordat ik alles weer in alle redelijkheid kan ws nog wel iets langer. Zo weer een week naar de klote. En dan hebben we het enkel sec over de tijd. Enthousiasme, motivatie, zinvolheidstwijfel, weerzin en al die andere zaken buiten beschouwing gelaten, die je steeds maar weer met de neus de goed kant op moet zien te krijgen.

 Gelukkig is 'Af' geen vaste grootheid maar wisselt in omvang en intensiteit afhankelijk van de veroorzakende factor(en). Je hebt oneffenheden, kuilen, sinkholes en ravijnen. Als ik kiezen mag, hou ik het deze keer op een oneffenheid en loopt de boel voor het eind van de week alsof de afgelopen dagen niet hebben bestaan. Maar ja, wie ben ik?

Realisme

 Pijnlijk. Op de dag dat je na een paar mndn eindelijk weer vrij mag gaan en staan waar je wilt, ben ik blij als ik van de stoel voor de Pc naar het bed kom en een paar uur later in omgekeerde richting. Een dag waarop je zou moeten lopen, rijden, fietsen, maakt niet uit wat, lig ik te liggen en probeer tussendoor te zitten, omdat lopend de poort naar de tuin al een brug te ver is. Dramatische schildering? Ik zou willen, dat dat het geval was.

Geketend

 Niet kuchen. Zeker niet niezen. Niet geeuwen. Ook niet hoesten. En ook lachen is geen goed idee. Daarbij is lopen het net zo min als zitten. Bukken kan enkel met grootse omslachtigheid. Elke andere beweging is zonder bedachtzaam pogen af te raden. Ondanks alle voorzorg zijn er momenten, waarop een denkbeeldige knuist de spier vastgrijpt ern er eens stevig in knijpt. Een gil is dan maar met de grootste moeite te onderdrukken. Waarom zou ik eigenlijk?

 In bed kost het een paar vloeken voordat een houding is gevonden, die het betreffende deel van de rug ontziet. Daarna is het enkel nog een kwestie van vooral niet bewegen en hopen dat ik in slaap val. Het is al tweemaal gelukt vandaag. Een kleine wereld. Een oefening in bescheidenheid.

 Het meest vervelende van de hele toestand is het ontbreken van een antwoord op de vrg "waardoor?". Behalve een verkeerde beweging, waarvan me het moment ontgaan is, kan ik alleen het uurtje onkruidtrekken op mijn hurken bedenken. Toch geen ongewone houding in deze tijd van het jaar. Als het spieren zijn, die het probleem maken, daar ga ik wel vanuit.

Bevrijdingsdag

 We kunnen weer gaan en staan waar we willen, tenminste in het land zelf. Geen bemoeienis meer van een van de vele politieversies met waar je waarom heen denkt te gaan. Net zo erg als al die app's waar ze overal mee bezig zijn. Het gaat niemand wat aan, waar ik heen ga. Achter het verantwoording afleggen heb ik op mijn zeventiende een punt gezet en die punt blijft daar.

 Vliegen kan/mag nog niet overal heen. Niet dat ik daarop zit te wachten. Bovendien, zolang je dan urenlang met een mondkapje op moet rondlopen en zitten, hoeft dat voor mij niet en zie ik het me ook niet doen. Van binnenkomst op de luchthaven t/m het verlaten van de luchthaven op de plaats van bestemming zitten binnen Europa gauw 4 tot 5 uur en dan zonder overstap anders kan zich dat makkelijk verdubbelen. Werkelijk geen behoefte aan.

 Minder irritant maar des te zwaarwegender is het simpele feit, dat iedereen met zo'n ding om loopt, wat de hele toestand een stuk onpersoonlijker èn minder interessant maken. Mensen kijken die mondkapjes dragen daar gaat minstens de helft van de lol verloren. Mijn actieradius zal voorlopig beperkt worden door de verplichting van het mondkapje. Noodzakelijk bij het boodschappen doen en voor de rest bekijken ze het maar indien verplicht dan maar niet.

 Een of andere pipo zette in een artikel het dragen van mondkapjes op dezelfde lijn als het verschijnen van openbare toiletten in het straatbeeld om het doen van de behoefte op de openbare weg aan banden te leggen of het eten met bestek. Leuk gevonden maar een tamelijk scheve vergelijking. Maar goed de mensen blijken ongekend creatief in het overal aan de haren erbij slepen van corona. Hou de geadviseerde afstand maar in de gaten. Zou mn in Roemenië een verademing zijn, als iedere een zijn/haar beurt afwacht, zonder zich over voor en tussen te willen wringen 'omdat ze toch maar een vrg hebben of snel klaar zijn'.

Ongegrond

  Mijn rug, mijn rug, mijn rug. Godver de godver. Wat heb ik nu weer gedaan of nagelaten? Het is dat je 'm niet zo makkelijk loskoppelt, anders had ie allang bij het grof vuil gestaan. Mag hopen dat dit geen teken aan de wand voor juni is, anders kan ik mijn lol op. Ik kan in de dag van gisteren niks vinden, wat hier, al is het maar voor een fractie, verantwoordelijk voor zou kunnen zijn. Desondanks lijken het wel spieren te zijn die daar achteren dwarszitten. Niet zitten, niet liggen, niet lopen. Dat moet een bijzondere dag worden.

Misleiding?

 Er blijven met regelmaat momenten komen, die me het gevoel geven, dat er meer zit aan te komen. Meer energie, meer activiteit, meer initiatief, meer resultaat. Dat soort dingen. Momenten waarvan ook bekend is, dat ze meestal weer verdwenen zijn, voordat het opduikende gevoel werkelijk tot iets heeft geleid. Maar het gaat inmiddels maar door als het aanrollend van de golven bij wat hopelijk vloed zal blijken te zijn.

 Voor hetzelfde geld is het vergelijkbaar met het mechanisme, dat je steeds weer denkt iets te winnen in een lotterij, waar ook na 40 jaar nog steeds niks van terecht is gekomen. Tenminste niet meer dan wat kruimels zo af en toe. Daar ben ik lang geleden al van genezen. Mbt mijn leven werkt het anders, subtieler. Speelt het ook zeker geen 40 jaar maar stukken recenter. Geen overtuiging dat, nooit meer dan een neiging tot mogelijk iets, met een beetje geluk meer.

 En ondanks dat het nooit echt iets oplevert, zeker niet iets met duur, is er steeds weer dat opveren. Het 'Hé, zou het (deze keer)?'. Ik zou wel willen. Maar wie zou niet willen winnen?