Stokkerig

 Wat kan ik er toch erg slecht tegen, als ik belemmerd wordt in het doen van dingen, waar ik mee bezig ben of mee aan de slag wil. Maakt niet uit of een verkoop is die mndn uitloopt, of een huis dat maar niet afgebouwd wordt, of dat het ont'locken' van mijn telefoon ontaardt in een Windowguerilla, of rust verstoord wordt, als ik net iets van een plek heb gevonden cq gecreëerd om wat te schrijven.

 Ik zie het gelukkig niet als een aanval op mijn persoon, maar het is er niet minder irritant om.

 Het wordt tijd, dat het huis voor ons tweeën met daarin de plek voor mezelf eindelijk werkelijkheid wordt. Om vervolgens de wereld op eigen wijze en minimaal verstoord door derden tegemoet te treden.

Verantwoordelijkheden

 Weer dat gedoe over het verschil tussen 24 en 13. Vanmorgen al, net voordat ik weg wilde gaan, het oude mens van een zak maiskolven moeten voorzien en vanavond weer iets met dooie kippen. Laat de familie doen, wat ze zich op haar hals heeft gehaald en klop niet bij mij aan. Misschien een aardig idee voor dat deel dat momenteel mooi niks te doen heeft, omdat wij een kracht betalen voor het werk met de beesten incl. alle en dus ook zijn varkens.

 D'r is zoveel mis in 24, dat alles wat je doet, niet verder komt dan improviseren en in feite dweilen blijft met de kraan open. Broerlief voelt zich daarbij overal te goed voor. Mariana is dan zo gek (geweest) om het allemaal zelf te doen, te kopen of te laten doen, maar zo gek ben ik niet. Dat wordt nog een waar drama als het oude mens sterft. Ik heb weinig behoefte aan een tweede huis in Coves en al helemaal niet gedeeld met familieleden en aangetrouwde onmogelijkheden. Het erfrecht is een probleem hier in Roemenië. Beetje hetzelfde verhaal als in Frankrijk. Alles wordt verknipt en als je dat wilt voorkomen, kan een van de anderen partijen de boel eindeloos lopen frustreren.

Voortpruttelen

 De iPhone in de vliegtuigstand, de laptop opnieuw geïnstalleerd en nu maar hopen, dat ik morgen eindelijk kan desimlockeren. Maar een garantie heb ik natuurlijk niet. De volledige cleansweap van de C heb ik vooralsnog voor me uit geschoven. De eerste twee foutmeldingen zijn bovendien al binnen. Gelukkig verwijzen die enkel naar de drukte bij de updateserver.

 Zou mooi zijn, als ik dit hfdstk kan afsluiten. Ik wil af van die toestanden, die je helemaal in beslag nemen. Ik wil over naar mijn dagelijks wederkerende beslommeringetjes. Freewheelend door de dingen van de dag, waarbij het niet zoveel uitmaakt of het vandaag wordt gedaan of morgen of later.

Afwikkelen

 Vijfde dag. Maandag. Nieuwe week. Oude problemen. Ondanks de genomen maatregelen ook vannacht geen gewenst resultaat in ronde nummero zoveel. Knap frustrerend om bij het configureren van de updates bij 98% de mededeling te krijgen, dat iets misgaat en vervolgens alles teruggedraaid zien worden zonder dat je daar enige invloed op kunt uitoefenen. Zou stukken slimmer moeten kunnen, maar ik hoor het antwoord al: "Moet je het maar automatisch laten verlopen!" Leuk idee als je computer 24 uur online is, maar niet als je het ding 's ochtend opstart en aan de slag wilt gaan en dan eerst op de zoveelste reparatieslag moet wachten vanwege gammele programmatuur.

 Helaas heb ik daar verder weinig invloed op. De procedure glijdt met iedere resultaatloze poging verder af in de richting van een herinstallatie, met als ultieme alternatief de hergeformatteerde versie en de noodzaak alles opnieuw te installeren en niet alleen het besturingssysteem. Geen goed begin van een nieuwe maand.

Blauw

 Het vriest geen -25. Het vriest zelfs helemaal niet meer. Maar ik ben door en door koud. De uren, dat ik hier achter de Pc zit, doen het effect van de elektrische deken om mijn voeten teniet. Ondertussen zoekt Windows Update voor de tigste keer naar updates en zoekt, en zoekt, en zoekt. Ik verdenk het systeem er inmiddels van, dat het echte zoeken pas gebeurd op het moment, dat ik de Pc links laat liggen en wat anders ga doen.

 In de afgelopen dagen is het geen ene keer voorkomen, dat het binnenhalen van de Update-bestanden begon terwijl ik ter plekke was. Het gebeurde of 's nachts, maar dan net nadat ik naar bed was gegaan, of gewoon overdag nadat ik net weg was. Natuurlijk genoeg criteria omdat dergelijke mechanismen te laten functioneren.

 Maakt me ook niks uit. Ware het niet, dat het proces met grote regelmaat stopt vanwege een of ander fout. Dat moet ik op z'n minste de boel opnieuw opstarten, eventueel met alle extra's vandien. Ik zit kortom te zitten, krijg van die vierkante kijkers en denk met smacht aan bounty-strakke stranden onder een dito zon.

Flessen

 Ondertussen sla ik me van de ene Windows-Update foutcode naar de andere. Een kringtje inmiddels. Een fenomeen wat me al vaker opgevallen is. Al die automatische toestanden hebben als grootste manco, dat ze het overzicht missen. Je gaat dus van de ene foutcode naar de andere. Foutcodes die notabene vaak meerdere foutmogelijkheden omvatten. Het is werkelijk één groot doolhof. Zie daar maar uit te komen. Einde van het liedje is meestal een schone installatie van het besturingsprogramma. Zover ben ik ook na drie fultime dagen achter het scherm nog niet. Maar het hangt al in de lucht.

 WindowsUpdate die eerst geüpdate moet worden voor het programma kan updaten. Services die opgestart dan wel net afgesloten moeten worden. Viruschecks die nergens opslaan. Probleemoplossers die niks oplossen. Etc. Het is niet de eerste keer, dat ik in deze zooi verstrikt raak. Wat opvalt is, dat, naarmate je verder gaat, stap voor stap de zin van de voorgestelde handelingen meer en meer ontbreekt. Het zijn zachte heelmeesters. Mag dan wel digitaal zijn, maar het ettert er niet minder om.

Druppel

 Naast de ergernis die het oplevert, kun je van het hele digitale geëmmer om dingen simpelweg te laten doen, wat ze pretenderen te kunnen, alleen maar meliger dan melig worden. En dat ben ik dus al dagen: melig, meer dan simpelweg melig. En als je dan na weken van zoeken, proberen en informeren er ook nog achter komt, dat een simpele afhandeling via het internet niet mogelijk is, omdat je Franse creditcard in Roemenië als frauduleus betaalmiddel wordt aangemerkt, dan ligt je broek op je schoenen, voordat je dat hebt kunnen voorkomen.

 Carrefour! Een Frans bedrijf. Ook actief in Roemenië. Een creditcard, waar ik net een serie vluchten mee betaald heb aan firma's, die bij nadere beschouwing oa in Griekenland zijn gevestigd en hotelkamers heb gereserveerd ergens in de Indische oceaan.

 Alles geen probleem, maar in het betalingssysteem van Carrefour-photo heeft een of andere klojo risicowaarden ingevoerd, die maken, dat ik hier niet kan betalen met iets wat tot op heden nergens anders een probleem heeft opgeleverd. Een computerprogramma is (helaas) nog steeds zo beperkt als de denkwereld van z'n ontwerper.